۱۳۸۹ دی ۵, یکشنبه

آن دو جوان که با خون خود دریای نیلگون چابهار را سرخ کردند

میخواهم از آن دو جوان بنویسم ، که مردانه قیام کردند و حقا مصداق این شعر بودند
مهر تو در وجودم و عشق تو در سرم

با شیر اندرون شد و با جان به در شد
آری جوانان سرزمین بلوچستان در آخرین لحظات که در تلاطم موت قرار دارند تمام فکرشان به سرزمین و مذهبشان می باشد و هیچ وقت به هیچ متجاوزی اجازه نخواهند داد که در سرزمین نخل و آفتاب پا را از گلیم شان دراز تر کنند ، هر روز هزاران فرزند متولد میشوند و در دامان شیرزنان این خطه رشد میکنند تا روزی با مشت گره شده ی همدیگر نسل این متجاوزان را از این سرزمین ریشه کن کنند و این ندا را به گوش تمام جهانیان برسانند
دست از طلب نداریم تا کام ما بر آید

یا جان رسد به جانان یا جان زتن بر آید
آن دو پرنده ای که حامل جلیقه های استشهادی بودند ، به سوی ابرهه صفتان پرواز کردند و آنها را همچون سپاه ابرهه تارو مار کردند.
بار دیگر نصرت الهی شامل فرزندان بلوچستان شد و آنها را در این معرکه سربلند کرد و خفت و خواری را نصیب ابرهه و مزدورانش کرد.
آنها فراموش کرده اند که فرزندان بلوچستان چون شهابند و شیاطین میزنند و درد بی درمان به دشمنان میدهند ، آنها غافل از اینند که اینها فرزندان همان اصحابند که امروزه خار چشم روافض و پیروان آنها شده اند.

آن دو جوان که با خون خود دریای نیلگون چابهار را سرخ کردند و دهها جوان استشهادی کاشتند.
آن دو جوان که اعلانیه ی جنبش که بارها به مزدوران رژیم هشدار داده بود که از سرزمین بلوچستان بیرون برویید و الا منتظر مرگ باشید ، تصدیق و عملی کردند.
ای عشاق الشهادت شهادتان مبارک و راهتان پر راهرو باد
ناکو وشدل

۲ نظر:

ناشناس گفت...

خوشا بحالشان
ای خدایا همه ما مردم بلوچستان را شهادت نصیب بگردان.
محمد

ناشناس گفت...

عبدالمالک يـَا أحبَـابْ

مثلُ سـَنَا القـَمــَرْ

لا يطْرُقُ الأبــْوابْ

كيْماَ يـُضـيئ للبَـشَرْ

يمـُرُ فِي الثقـُوبْ

و يمْـنــَحُ المَسجُـونَ فِي السِّرْدَابْ

منْ نعـْمـَة البصرْ

يخترقُ القـُلـُوبْ

وَ يسلُـبُ الألبَــابْ
.
.

عبدالمالک يـَا أحبَـابْ

لا أعرِفُـهْ

لـكِنّـَنـي لَمَّــا رَاَيْتُ صـُورَتهْ

أحبَبْـتُـهُ عَشِقْـتُـهُ و طَلعَتَـهْ

ما أجملكْ

ما أروَعَكْ

ما أخجلكْ

يـَا زينةَ الشَّبـَابْ

.
.

عَبْدُ المالک يا أحبَـابْ

هو اليَقـِينُ و الصـّلاحْ

و دَربُـهُ دَربُ الفلاحْ

للمُسلـمِ المـُرْتَـابْ

أخـَالـُهُ مـثـلَ الشّهَابْ

يُطــَاردُ الأشبَـاحْ

يـُزيـِّنُ ضَفـَائرَ السّحابْ

بنـُورِهِ اللـَّوّاحْ

حتىَّ إذَا انتَـهىَ و رَاحْ

و أيْقَـظَ الأروَاحْ

يبقَى اسمهُ دَومـًا شٍهـَابْ
.
.

عَبْدُ المالک يـَا أحبَـابْ

حَجَرَةٌ كَريمَـةٌ و جَوْهَرَة

نـَاذرةٌ يَطـْلـُبـُهـَا الطـُّلابْ

يـَاقـُوتـَة مُعـَطـَّرَة

بالمـِسكِ المُستَطـَابْ

أَتَتْهُ الدُنـيـَا سَافـِرَة

بخيلِـهاَ وَ رَجـْلـِهَا

أحْضَانـُهـَا عـِذَابْ

فاختَـارَ عَيشَ الآخِرَة

و ذلـَّلَ الصـِّعـَابْ

لوَحْدِه مَضَى وَ العينُ ظلَّتْ سَاهِرَة

مثلُ أبي ذَرِّ الذِي

يومَ تبوكَ ذلـَّلَ الصـِّعـَابْ

لوَحْدِه مَضىَ خَلفَ الجباَل الساَئرَة

ليـَشهَدَ الضرابْ

و يقطـَعَ الرّقـَابْ

رقابَ الـرّوم الفجَـرَة

.
.

عَبْدُ المالک يا أحبـابْ

مَحـْظـُوظـَةٌ الأرضُ فيه و السـّمـَاءْ

كلٌّ لهـَا منْ أمرهِ نَصِيبْ

كمثلِ كلّ الشّهــدَاءْ

فالرُّوحُ طـَارَتْ نحْوَهــَا

أعـْنـِي السـّمـَاءْ

في جَوْف طـَيرٍ أخضَرِ

و الأرضُ رَوَّتْ تـُرْبهاَ

من دَمّ طـُهرٍ أحْمَـرِ

و جـَسدُ الحِـبِّ الحبيبْ

لَسَوفَ يـَطويهِ التـُرابْ

نهــَايــَـةٌ جــَمـيلـَـةٌ

كـَلـَوحـَة زَيـْتـِيـّةٍ

فيهـَا الحـَيـَاةُ اختُصِرَتْ

مَرْسُومَة بالطـِّينِ و الدمّـَاء

و اليومَ هـَا قدْ عُلقتْ

عـَلىَ جـِدَار العـِّزِّ وَ الإبـاَءْ
.
.

عَبْدُ المالک يا أحبَـابْ

إنّـي رَأَيـْتُ خلفهُ

ملْحَمـَةً حُبْـلــَى بـِهـَا الأيــَّامْ

هـُو ابتداءُ فـَصـْلـِهـَا

و هْوَ وقـُودُ حربهـَا

و حَانَ وقتُ وضعـِهاَ

لتنتهِي الأحلامْ

أحلامَ قـَوم زَرَعُـوا

فِي أرضِنـَا الأحزانْ

و اليـومَ آنَ دَورُهُمْ

ليـَحـْصُدُوا الآلامْ

و هذه الملحـَمَـةُ مـَلحـَمةُ الزّمانْ

تمتدُ من بلوچستان

عـَاصِمة العـُطـُورْ

ومَوطـنِ بـَاستورْ

فلا تسلْ عَن هـَولهَا

تمرُّ مـِن بلوچستان

عـَاصـمَة المَتـَاحفْ

ليَسْتَضـيءَ ليلـُهـاَ

بلهَبِ القـَذائفْ

قـَذائف الإيمانْ

مَوقُوتةٌ مأمُورةٌ أنىَّ تـَشَـاءُ تنفجـِرْ

فِي برِّهـَا أو بحرِهَـا

و أمـّا كُوبَنْهَاجن

حِسـَابـُهـَا عـَسـِيرْ

لا أستطيعُ وَصفهُ

دمَارُهـَا كبيرْ

كلُّ دمَـار تَحْتَـهُ

وبعدَهـَا نعودُ لسْتُوكهُولم

عـَاصِمة الثلـُوجْ

و أجمل المـُرُوجْ

و موطن نوبلْ

فودّعُوا السَّلامْ

قد انتهَى الكلامْ

أورُوبـَا يا أمَّ الكلابْ

تناكَحتْ معَ الذّئـَابْ

فأنجَبَتْ نسلَ الخَرَابْ

لقدْ مضَى زمنُ العِتـَابْ

أقولُ مـَا قالَ مَطرْ

زادَ الحِسـَابُ عنِ الحِسـَابْ

و آنَ تسديدُ الحِسـَابْ

فلتسْتَعِدِّي للعقـَابْ

يا ويلهَـا دُولُ الفُجُورْ

مـِن لعنـَة التيمورْ

و غَضْبَة أصحـَابـِه النـُّمُورْ

عليهـَا تسعَةَ عَشرْ

قَصيدَتي مـُشَفّـرَة

و أحْرُفـِي مُزَمْجِرَة

فلتقرؤوا بينَ السُّطـُورْ

حتىّ تفـُكـُّوا لـُغْزَهـَا

يـَا أمَّة البقـَرْ

أميرُنـَا أبُومصعب

مَضى شهيدًا سيّدَا

مَضَى و خَلَّى عُصبَةً

مـِنْ بـَعـْدِهِ

طـَيـّبـَةً طـاهـرَةً

و كُلّـهُـم لقـدْ عَبرْ

حُدُودَكُم و أرضَكُمْ

لهـُمُ فيـهـَا مُسْتَـقَرْ

حَتى إذا آن الأوانْ

سَـتـَنفجرْ

فـِي أرضِكـُمْ

فـِي بـَرّكـُمْ

فـِي بحـْركـُمْ

فـِي جـَوّكـُمْ

مُنجـِزةً لوَعْـدِهٍ

وَ لا مــَفَــرْ